زمان تقریبی مطالعه: 6 دقیقه
 

قرآن در سیره نبوی





از عبادت‌هایی که پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) نسبت بدان توجه ویژه‌ای معطوف داشته نسبت به انجام آن جدیت خاصی داشتند، قرائت قرآن بود.


۱ - قرآن در کلام پیامبر



ایشان فقیرترین خانه، را خانه‌ای می‌دانست که از کتاب خدا تهی باشد.
[۱] متقی هندی، علاء الدین علی، کنزالعمال فی سنن الاقوال و الافعال، تصحیح صفوة السقا، بیروت، الرساله، ۱۹۸۹، ج۱۵، ص۳۹۳.
از این‌رو به اصحاب و یارانش توصیه می‌فرمود: «برای خانه هایتان بهره‌ای از قرآن قرار دهید، که همانا خانه‌ای که در آن قرآن خوانده شود، برای ساکنانش آسایش فراهم می‌آید و خیرش بسیار می‌گردد و اهلش از افزونی برخوردار می‌گردند؛ و هرگاه در آن قرآن خوانده نشود، بر ساکنانش تنگ می‌گردد و خیرش اندک می‌شود و اهلش در کمبود به سر می‌برند.» می‌فرمود: «قرآن دوای دردهاست» «قرآن بخوانید به درستی که قرآن در روز قیامت برای شفاعت خواننده‌اش حاضر می‌شود.»
[۷] نیشابوری، مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۲، ص۱۹۷.
[۸] بیهقی، ابوبکر، السنن الکبری، ج۲، ص۳۹۶.
[۹] طبرانی، سلیمان بن احمد، مسند الشامیین، ج۴، ص۱۰۶.


۲ - علاقه پیامبر به قرآن



شدت علاقه ایشان نسبت به قرآن به حدی بود که نقل شده که «روزی عمر بن خطاب ، بر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) وارد شد و دید که ایشان سخت بیمار است، عمر گفت: ‌ای پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) ! چه قدر ناخوش احوال هستید؟ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) فرمود: "با این حال، دیشب سی سوره را و از جمله، هفت سوره بلند را قرائت کردم. " عمر عرض کرد: ‌ای پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) ! با آن که خداوند، گناهان گذشته و آینده شما را آمرزیده است، این چنین خود را به زحمت می‌اندازی؟! فرمود: ‌ای عمر! آیا بنده‌ای سپاس گزار نباشم؟!».
از برخی (مانند عبدالله بن عمر و ابن مسعود و....) اصحاب رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) درباره علاقه شدید حضرت (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به قرآن نقل شده که: «روزی رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به من فرمود: برای من قرآن بخوان. گفتم: یا رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) برای شما قرآن بخوانم و حال آن که قرآن بر شما نازل شده است؟ فرمود: دوست دارم که آن را از غیر خودم بشنوم.»
[۱۱] احمد بن حنبل، مسند احمد، ج۱، ص۳۷۴.
[۱۲] محمد بن اسماعیل، صحیح بخاری، بیروت، دار الفکر، افست دار الطباعة العامره استانبول، بی تا، ج۵، ص۱۸۰.
[۱۳] نیشابوری، مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۲، ص۱۹۶.
[۱۴] حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله، المستدرک، ج۳، ص۳۱۹.


۳ - شیوه پیامبر در قرائت قرآن



گفته شده که صدای رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) در خواندن قرآن از همه مردم دلرباتر و دلنشین‌تر بود
[۱۵] ابن ماجه، محمد، سنن ابن ماجه، ج۱، ص۴۲۵.
[۱۶] ابن ابی شیبه، ابو بکر عبدالله بن محمد، المصنف، ج۷، ص۱۵۴.
به اصحاب و یاران خود نیز می‌فرمود: «زیباترین صداها را به قرآن اختصاص دهید.»
[۱۸] طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۲.
[۱۹] سیوطی، جلال الدین، الجامع الصغیر، بیروت، دارالفکر، چاپ اول، ۱۹۸۱، ج۱، ص۴۴.
پیش از خواندن قرآن اعوذ بالله من الشیطان الرجیم می‌گفت و در قرائت قرآن هر آیه‌ای را از آیه دیگر جدا می‌نمود
[۲۲] احمد بن حنبل، مسند احمد، ج۶، ص۳۰۳.
[۲۳] سجستانی، ابو داود، سنن ابی داود، ج۲، ص۲۴۸.
[۲۴] حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله، المستدرک، ج۲، ص۲۳۲.
و در موقع قرائت قرآن صدایش را می‌کشید.
[۲۷] احمد بن حنبل، مسند احمد، ج۳، ص۱۳۲.
حضرت (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را عادت بر این قرار بود که نمی‌خوابید تا «مسبحات» را قرائت کند، می‌فرمود: «در این سوره‌ها آیه‌ای است که از هزار آیه برتر است. گفتند: «مسبحات» کدام سوره هاست؟ فرمود: سوره حدید، حشر، صف، جمعه و تغابن.»

۴ - عناوین مرتبط



سیره نبوی.

۵ - پانویس


 
۱. ↑ متقی هندی، علاء الدین علی، کنزالعمال فی سنن الاقوال و الافعال، تصحیح صفوة السقا، بیروت، الرساله، ۱۹۸۹، ج۱۵، ص۳۹۳.
۲. ↑ حلی، ابن فهد، عدة الداعی، ص۲۶۹.    
۳. ↑ نوّروا شیخ حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، قم، آل البیت علیه السلام، ج۶، ص۲۰۰.    
۴. ↑ قضاعی، محمد ابن سلامه، مسند الشهاب، تحقیق حمدی عبدالمجید السلفی، بیروت، الرساله، چاپ اول، ۱۹۸۵، ج۱، ص۵۱.    
۵. ↑ سیوطی، جلال الدین، الجامع الصغیر، ج۱، ص۸۵۶۵.    
۶. ↑ متقی هندی، علاء الدین علی، کنزالعمال فی سنن الاقوال و الافعال، تصحیح صفوة السقا، بیروت، الرساله، ۱۹۸۹، ج۱، ص۵۱۷.    
۷. ↑ نیشابوری، مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۲، ص۱۹۷.
۸. ↑ بیهقی، ابوبکر، السنن الکبری، ج۲، ص۳۹۶.
۹. ↑ طبرانی، سلیمان بن احمد، مسند الشامیین، ج۴، ص۱۰۶.
۱۰. ↑ شیخ طوسی، محمد بن حسن، الامالی، قم، دارالثقافه، ۱۴۱۴، ص۴۰۴.    
۱۱. ↑ احمد بن حنبل، مسند احمد، ج۱، ص۳۷۴.
۱۲. ↑ محمد بن اسماعیل، صحیح بخاری، بیروت، دار الفکر، افست دار الطباعة العامره استانبول، بی تا، ج۵، ص۱۸۰.
۱۳. ↑ نیشابوری، مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۲، ص۱۹۶.
۱۴. ↑ حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله، المستدرک، ج۳، ص۳۱۹.
۱۵. ↑ ابن ماجه، محمد، سنن ابن ماجه، ج۱، ص۴۲۵.
۱۶. ↑ ابن ابی شیبه، ابو بکر عبدالله بن محمد، المصنف، ج۷، ص۱۵۴.
۱۷. ↑ متقی هندی، علاء الدین علی، کنزالعمال فی سنن الاقوال و الافعال، تصحیح صفوة السقا، بیروت، الرساله، ۱۹۸۹، ج۱، ص۶۰۸.    
۱۸. ↑ طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۲.
۱۹. ↑ سیوطی، جلال الدین، الجامع الصغیر، بیروت، دارالفکر، چاپ اول، ۱۹۸۱، ج۱، ص۴۴.
۲۰. ↑ علامه حلی، حسن بن یوسف، نهج الحق و کشف الصدق، قم، دار الهجره، ۱۴۰۷، ص۴۲۴.    
۲۱. ↑ شیخ حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، قم، آل البیت علیه السلام، ج۶، ص۱۳۵.    
۲۲. ↑ احمد بن حنبل، مسند احمد، ج۶، ص۳۰۳.
۲۳. ↑ سجستانی، ابو داود، سنن ابی داود، ج۲، ص۲۴۸.
۲۴. ↑ حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله، المستدرک، ج۲، ص۲۳۲.
۲۵. ↑ شیخ حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، قم، آل البیت علیه السلام، ج۶، ص۲۰۸.    
۲۶. ↑ ابن سعد، محمد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۸۴.    
۲۷. ↑ احمد بن حنبل، مسند احمد، ج۳، ص۱۳۲.
۲۸. ↑ ابن ماجه، محمد، سنن ابن ماجه، ج۱، ص۴۳۰.    
۲۹. ↑ محدث نوری، میرزا حسین، مستدرک الوسائل، ج۴، ص۲۹۰.    
۳۰. ↑ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهار، ج۹۲، ص۳۱۲.    


۶ - منبع


سایت پژوهه، برگرفته از مقاله «عبادات در سیره و قول نبوی(ص)» تاریخ بازیابی ۹۵/۰۱/۲۹.    






آخرین نظرات
کلیه حقوق این تارنما متعلق به فرا دانشنامه ویکی بین است.